Fri. Feb 26th, 2021

ഗൂഢസംഘം

Goodasangam – Literary Arts

Where The Wild Things Are- സങ്കടച്ചുഴികളില്‍ ഒറ്റയാകുന്നവരുടെ കാഴ്ചകള്‍

സിവിക് ജോൺ

“Well, you know, what about loneliness?
What he is saying is, will you keep out all the sadness?
I have a sadness shield that keeps out all the sadness. And it’s big enough for all of us.”
Where The Wild Things Are എന്ന Spike Jonze ചിത്രത്തിലെ ഒരു സംഭാഷണശകലമാണത്. ആവര്‍ത്തിച്ചുവരുന്ന സങ്കടങ്ങളുടെ നിലയില്ലാക്കയങ്ങളില്‍ മുങ്ങിപ്പോകുന്നവര്‍ക്ക് വല്ലാത്തൊരു പ്രതീക്ഷ നല്‍കാനുതകുന്ന വാചകം. 2009 ല്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ Where The Wild Things Are Maurice Sendak എന്ന അമേരിക്കന്‍ ബാലസാഹിത്യകാരന്റെ 1963 ല്‍ ഇറങ്ങിയ അതേ പേരുള്ള കുട്ടികള്‍ക്കുള്ള ചിത്രകഥയുടെ ചലച്ചിത്രാവിഷ്കാരമാണ്. കുട്ടികളുടെ ചിത്രകഥയാണ് മൂലകൃതി എങ്കിലും അതൊരിക്കലും കുട്ടികള്‍ക്ക് മാത്രമുള്ള ഒരു ചിത്രമല്ല. Antoine De Saint Exupéry യും തന്‍റെ The Little Prince എന്ന പുസ്തകം സമര്‍പ്പിച്ചത് Leon Werth എന്ന മുതിര്‍ന്ന സുഹൃത്തിനായിരുന്നു. കൊച്ചുരാജകുമാരന്റെ ആ പുസ്തകം പക്ഷെ മുതിര്‍ന്നവരും ആസ്വദിച്ചിരുന്നു, ചെറിയ സങ്കടം തോന്നിക്കുമെങ്കിലും മൊത്തത്തില്‍ ആ പുസ്തകം ഒരു ആസ്വാദ്യകരമായ അനുഭവമായിരുന്നു. അവിടെയാണ് Where The Wild Things Are വ്യത്യസ്തമാകുന്നത്.
കഷ്ടിച്ച് പത്ത് വാചകങ്ങളാണ് Where The Wild Things Are എന്ന ചിത്രകഥയിലുള്ളത്. ഒരിടത്ത് മാക്സ് എന്ന്‍ പേരില്‍ ഒരു കുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. ചെന്നായക്കുപ്പായമിട്ട് വികൃതി കാണിച്ച മാക്സിനെ അമ്മ ഭക്ഷണം നല്‍കാതെ ഉറങ്ങാന്‍ വിടുന്നു. രാത്രിയില്‍ മാക്സിന്റെ മുറി ഒരു കൊടുംകാടായി മാറി. അവിടെ ഒരു സമുദ്രവും മാക്സിനു സ്വന്തമായി ഒരു പായ്ക്കപ്പലും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതില്‍ കയറി മാക്സ് ദൂരെ ദൂരെ വന്യജീവികള്‍ മാത്രമുള്ള ഒരിടത്തേക്ക് യാത്ര പോയി. മാക്സിനെ കണ്ടതും അവ അലറിക്കൊണ്ട്‌ അടുത്തുവന്നു. എന്നാല്‍ മാക്സ് അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ തന്നെ നിര്‍ഭയം നോക്കി അവയെ വരുതിയിലാക്കി. പേടിച്ചുപോയ ജീവികള്‍ മാക്സിനെ അവരുടെ രാജാവാക്കുകയും മാക്സ് അവര്‍ക്കൊപ്പം നൃത്തം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മാക്സിനു ഒറ്റപ്പെടല്‍ തോന്നുകയും തന്‍റെ പായ്ക്കപ്പലില്‍ കയറി തിരികെ പോകാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. ജീവികള്‍ മാക്സിനെ തടയാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും മാക്സ് യാത്ര തുടര്‍ന്നു. തിരികെയെത്തിയ മാക്സിനെ കാത്ത് മേശയില്‍ ചൂടന്‍ ഭക്ഷണമുണ്ടായിരുന്നു.
പലതരം വാശികള്‍ കാണിച്ചു ഒരിക്കലെങ്കിലും ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ കിടന്നിട്ടുള്ളവരാകും പലരും എന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ മാക്സിനെയും ഇഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാന്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് കഴിയില്ല. അത്കൊണ്ട് തന്നെ കുട്ടികള്‍ക്കിടയില്‍ പുസ്തകം വലിയ വിജയമായിരുന്നു. ആശ്ചര്യമെന്നു പറയട്ടെ, പുസ്തകത്തിന്‌ ആദ്യം ലഭിച്ച നിരൂപകപ്രതികരണങ്ങള്‍ പലതും പ്രതികൂലമായിരുന്നു. പക്ഷെ പിന്നീട് നിരൂപകര്‍ക്ക്‌ അവരുടെ അഭിപ്രായം തിരുത്തേണ്ടി വന്നു എന്നത് ചരിത്രം.


അമേരിക്കയില്‍ ഒരു ജൂതകുടുംബത്തില്‍ ജനിച്ചുവളര്‍ന്ന മോറിസിന്റെ കുട്ടിക്കാലം ജൂതന്മാരോടുള്ള വംശീയവെറിയാല്‍ ബാധിക്കപ്പെട്ട ഒന്നായിരുന്നു. യൂറോപ്പില്‍ അവശേഷിച്ചിരുന്ന ബന്ധുക്കളില്‍ പലരും ജൂതന്മാരായി ജനിച്ചു എന്ന കാരണത്താല്‍ മരണപ്പെട്ടു. അമേരിക്കയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നവരാകട്ടെ പോളണ്ടില്‍ നിന്നും കുടിയേറിയ ദരിദ്രരായിരുന്നു. കുട്ടിക്കാലത്ത് ഇടയ്ക്കിടെ വീട്ടില്‍ വരുന്ന ബന്ധുക്കളുടെ അമിതമായ സ്നേഹപ്രകടനങ്ങളില്‍ ദേഷ്യം തോന്നിയ മോറിസ് അവരുടെ കാരിക്കേച്ചറുകള്‍ വരക്കുമായിരുന്നു. ആ കാരിക്കേച്ചറുകളില്‍ അവര്‍ക്ക് ചുവന്നുകലങ്ങിയ ഉണ്ടക്കണ്ണുകളും വലിയ പല്ലുകളും എല്ലാമായിരുന്നു. ആ കാരിക്കേച്ചറുകളില്‍ നിന്നാണ് പില്‍ക്കാലത്ത് മോറിസ് Where The Wild Things Are ന് വേണ്ട ചിത്രങ്ങള്‍ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്.
Where The Wild Things Are ന് ഒരു ചലച്ചിത്രാവിഷ്കാരം വര്‍ഷങ്ങളായി പരിഗണനയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. എണ്‍പതുകളില്‍ ഡിസ്നി ഒരു ആനിമേഷന്‍ ചിത്രമായി പുറത്തിറക്കാന്‍ ആലോചിച്ചിരുന്നെങ്കിലും പല കാരണങ്ങളാല്‍ അത് സംഭവിക്കാതെ പോകുകയായിരുന്നു. 2003 ല്‍ ഒരു ലൈവ് ആക്ഷന്‍ ചിത്രമായി Where The Wild Things Are പുറത്തിറക്കാന്‍ തീരുമാനിക്കുകയും അതിന്‍റെ സംവിധായകനായി Spike Jonze നെ നിശ്ചയിക്കുകയും ചെയ്തു. Being John Malkovich, Adaptation എന്നീ ചിത്രങ്ങള്‍ അതിനോടകം സംവിധാനം ചെയ്തിരുന്ന Spike വ്യത്യസ്തമായ പരീക്ഷണങ്ങള്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന വ്യക്തിയായിരുന്നു. A Heartbreaking Work Of Staggering Genius എന്ന പുസ്തകത്തിലൂടെ പ്രശസ്തനായ Dave Eggersനോട്‌ ചേര്‍ന്ന്‍ 111 പേജ് വരുന്ന ഒരു തിരക്കഥ രണ്ടു വര്‍ഷം കൊണ്ട് spike രൂപപ്പെടുത്തി. പിന്നെയും 4 വര്‍ഷങ്ങള്‍ എടുത്താണ് ചിത്രം പൂര്‍ത്തിയായത്.


പുസ്തകത്തില്‍ നിന്നും ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങള്‍ ചിത്രത്തിലുണ്ട് എന്നത് 10 വരികള്‍ മാത്രമുള്ള മൂലകഥ 111 പേജുള്ള തിരക്കഥ ആവുന്നു എന്ന്‍ പറയുമ്പോള്‍ തന്നെ ഊഹിക്കാമല്ലോ. മോറിസിന്റെ ചിത്രകഥയില്‍ മാക്സ് എന്ന കുട്ടി ഒരു വിചിത്രലോകത്ത് എത്തിപ്പെടുകയും അവിടെ കുറെ വിചിത്രജീവികളെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു എന്ന്‍ മാത്രമാണ് എങ്കില്‍ ഇവിടെ മാക്സിനും ആ ജീവികള്‍ക്ക് ഓരോരുത്തര്‍ക്കും അവരുടെതായ വ്യക്തിത്വം നല്‍കിയിട്ടുണ്ട് spike. വിവാഹമോചനം നേടിയ അമ്മയ്ക്കും ടീനേജില്‍ എത്തിയ ചേച്ചിക്കും ഒപ്പം കഴിയുന്ന മാക്സ് പലപ്പോഴും തന്നെ ആരും മനസിലാക്കുന്നില്ല എന്ന്‍ ചിന്തിക്കുന്നയാളാണ്. പുതിയൊരു ബോയ്ഫ്രണ്ട് അമ്മക്ക് ഉണ്ടാകുന്നതും ചേച്ചി അവളുടെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം കൂടുതല്‍ സമയം ചിലവഴിക്കുന്നതുമെല്ലാം മാക്സിനെ കൂടുതല്‍ എകാകിയാക്കുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെയൊരു ദിവസമാണ് ചിത്രകഥയിലേതുപോലെ ഒരു വഴക്ക് അമ്മയുമായി ഉണ്ടാകുന്നതും, മാക്സ് വീട് വിട്ടിറങ്ങുന്നതും. കടലും കടന്ന്‍ മാക്സ് ചെന്നെത്തുന്നത് കരോളിന്റെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും നടുവിലെക്കാണ്.

കരോള്‍, കെ ഡബ്ല്യൂ, ഡഗ്ലസ്, ഐര, ജൂഡിത്ത്,അലക്സാണ്ടര്‍, ബുള്‍, ബോബ് ആന്‍ഡ്‌ ടെറി എന്നിങ്ങനെ പലരാണ് ആ ദ്വീപിലെ അന്തേവാസികള്‍. കരോളിന്റെ ഒരു പതിവ് വാശിക്കിടയിലെക്കാണ് മാക്സ് നടന്നുകയറുന്നത്. കരോളിന്റെ ഒപ്പം ചുറ്റുമുള്ളതെല്ലാം നശിപ്പിക്കാന്‍ കൂടുന്ന മാക്സ് അറിയാതെ തന്നെ മറ്റുള്ളവരുടെ അസഹിഷ്ണുതക്ക് പാത്രമാവുകയാണ്. ഒരുവേള മാക്സിനെ അങ്ങ് തിന്നുകളഞ്ഞാലോ എന്ന്‍ വരെ അവര്‍ തമ്മില്‍ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍ താന്‍ ഒരു രാജാവാണെന്നും എന്‍റെ കയ്യില്‍ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും അകറ്റാനുള്ള ഒരു കവചമുണ്ടെന്നും മാക്സ് അവരെ വിശ്വസിപ്പിക്കുന്നു. കരോളിന്റെ പിന്തുണയും മാക്സിനുണ്ട്.
പതിയെ മറ്റുള്ള ജീവികളും മാക്സിനെ വിശ്വാസത്തിലെടുക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയും മാക്സ് ദ്വീപിലെ ജീവിതം കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടുതുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാല്‍ ഇത് കരോളിനെ അസ്വസ്ഥനാക്കുകയാണ്. കരോള്‍ കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ വഴക്കുകളുണ്ടാക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നു. കെ ഡബ്ല്യൂ കരോളിനെ പറഞ്ഞുമനസിലാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതും കാര്യങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ ഗുരുതരമാക്കാന്‍ മാത്രമേ ഉപകരിക്കുന്നുള്ളൂ. ഒടുവില്‍ ഭയാനകമായ ഒരു വഴക്കിനോടുവില്‍ ഡഗ്ലസിന്റെ ഒരു കൈ വലിച്ചുപറിച്ചെടുത്ത ശേഷം കരോള്‍ മാക്സിനെ വിഴുങ്ങാനായി പാഞ്ഞടുക്കുകയാണ്. കെ ഡബ്ല്യൂവിന്റെ സമയോചിതമായ ഇടപെടലാണ് മാക്സിന്റെ ജീവന്‍ രക്ഷിക്കുന്നത്. ഒടുവില്‍ താന്‍ ദ്വീപില്‍ തുടരുന്നത് ആര്‍ക്കും ഗുണകരമാകില്ല എന്ന്‍ മനസിലാക്കുന്ന മാക്സ് തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാന്‍ തീരുമാനിക്കുകയാണ്. കരോള്‍ ഒഴികെയുള്ള ജീവികള്‍ അവനെ യാത്രയാക്കാനായി തീരത്ത് വന്നെത്തുന്നു. ബോട്ട് നീങ്ങി തുടങ്ങുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ് കരോള്‍ എത്തുന്നത്. പശ്ചാത്താപത്തോടെ ഓരിയിടുന്ന കരോളിനു നേരെ സ്നേഹത്തോടെ ഒരു ഓരി മറുപടിയായ് നല്‍കിയാണ്‌ മാക്സ് യാത്രയാകുന്നത്.


കരോളും മാക്സും ഒരുതരത്തില്‍ സമാനമായ അവസ്ഥകളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നവരാണ് എന്ന്‍ തോന്നിയിട്ടുണ്ട് പലപ്പോഴും. മറ്റുള്ളവര്‍ക്കൊപ്പം ഉല്ലാസപൂര്‍വം സമയം ചിലവിടാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണ് ഇരുവരും. എന്നാല്‍ ചെറിയ കാര്യങ്ങളാല്‍ പോലും അവര്‍ ഖിന്നരാവുകയും തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികളാല്‍ ചുറ്റുമുള്ളവരെ മുറിവേല്‍പ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. തങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നത് ശരിയാണോ എന്ന വീണ്ടുവിചാരം അവരെ മഥിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും പലപ്പോഴും അത് വളരെ വൈകിമാത്രമാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. ഒന്ന്‍ ആലോചിച്ചാല്‍ കടന്നുപോയ ജീവിതത്തിന്‍റെ വലിയൊരു ഭാഗവും ഞാനും ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയായിരുന്നു എന്നതിനാലാവും Where The Wild Things Are എനിക്ക് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടതാവുന്നത്.
കരോളിന് ശബ്ദം നല്‍കിയ James Gandolfini യെ എനിക്ക് പരിചയം അയാളുടെ മരണശേഷം മാത്രം പുറത്തിറങ്ങിയ enough said എന്ന റൊമാന്റിക് കോമഡി ചിത്രത്തിലൂടെയാണ്. വളരെ മനോഹരമായ ചിരിയായിരുന്നു അയാളുടേത് എന്നോര്‍ക്കുന്നു. വളരെ വലിയ ശരീരത്തിന് ഒട്ടും ചേരാത്ത വിധം ഒരു ചെരുപുഞ്ചിരി. പക്ഷെ അത് വളരെ സ്നേഹം തോന്നിക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു. ആ ഓര്‍മയുണ്ടായത് കൊണ്ട് തന്നെ കരോളിന്റെ ശബ്ദത്തില്‍ മറ്റൊരാളെ ആലോചിക്കാന്‍ കഴിയില്ലായിരുന്നു. വളരെയധികം സ്നേഹം ഉള്ളില്‍ ഉണ്ടായിട്ടും അത് പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ അറിയാതെ പോയ, നിരാശയില്‍ ആണ്ടുപോകുമ്പോള്‍ തന്‍റെ ഓരോ ചെയ്തികളെയും സംശയിക്കുന്ന കരോളിന്റെ ആകുലതകള്‍ അയാളില്‍ ഭദ്രമായിരുന്നു.

Spike Jonez


തീര്‍ച്ചയായും ഒരു കുട്ടിച്ചിത്രകഥ എന്ന നിലയിലും ചലച്ചിത്രം എന്ന നിലയിലും Where The Wild Things Are മികച്ച ഒരു അനുഭവമാണ്. എന്നാല്‍ അതിനെ ഇനിയും സ്പെഷ്യല്‍ ആക്കുന്ന മറ്റൊന്ന് കൂടിയുണ്ട്. ഒരു കൃതിയെ ആസ്പദമാക്കി ചലച്ചിത്രം രൂപപ്പെടുന്നത് സ്വാഭാവികമാണെങ്കിലും ഒരു ചലചിത്രത്തില്‍ നിന്നും ഒരു നോവല്‍ രൂപം കൊള്ളുന്നത് നാം എപ്പോഴും കാണുന്ന കാഴ്ചയല്ല. എന്നാല്‍ ഇവിടെ അതും തെറ്റുകയാണ്. ചിത്രത്തിന്‍റെ സഹതിരക്കഥാകൃത്തായ Dave Eggers തന്‍റെ നോട്ടുകളില്‍ നിന്നും രൂപപ്പെടുത്തിയ നോവലാണ്‌ The Wild Things.
തിരക്കഥാരചനയില്‍ ഉടനീളം സ്പൈകും ഡേവും മോറിസുമായി അടുത്ത ബന്ധം പുലര്‍ത്തിയിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് എന്തുകൊണ്ട് ഇതിനെ ആസ്പദമാക്കി ഒരു നോവല്‍ എഴുതിക്കൂടാ എന്ന്‍ മോറിസ് ഡേവിനോട് ചോദിക്കുന്നതും ഡേവ് അതിന് സമ്മതം മൂളുന്നതും. ആ എഴുത്തനുഭവത്തെക്കുറിച്ച് ഡേവ് പിന്നീട് ഇങ്ങനെ ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ട്.
“when sitting down to write the book, I thought at first that I would more or less transcribe the movie. But along the way, while getting lost, Max-like, in the thicket of the plot, I found other pathways into and out of the island, and generally added my interpretations to the story of Max. The children’s book Max is, after all, a version of Maurice, and the movie Max is a version of Spike. The Max of this book, then, is some combination of Maurice’s Max, Spike’s Max, and the Max of my own boyhood.”

Dave Eggers


Dave Eggers എന്ന പേര് ഞാന്‍ ആദ്യം കാണുന്നത് David Foster Wallace ന്‍റെ Infinite Jest എന്ന പുസ്തകത്തിന്‍റെ അവതാരികയിലാണ്. ഈ എഴുത്തുകാരന്‍ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനാണെന്നു ആവര്‍ത്തിച്ചു പറയുന്ന ഒരു അവതാരിക. ഡേവിഡിനെ കുറിച്ച് വിവരിക്കുന്ന ഭാഗം ഒരു ചിരിയോടെ മാത്രമേ ഓര്‍ക്കാന്‍ കഴിയൂ.
Dave Wallace – and he is commonly known as such – keeps big sloppy dogs and has never dressed them in taffeta or made them wear raincoats. He has complained often about sweating too much when he gives public readings, so much so that he wears a bandana to keep the perspiration from soaking the pages below him. So he is normal, and regular, and ordinary, and this is his extra-ordinary, and irregular, and not normal achievement, a thing that will outlast him and you and me, but will help future people understand us – how we felt, how we lived, what we gave to each other and why.
ഇവിടെ ഈ വാചകം അടിവരയിട്ടതിനു കാരണമുണ്ട്. ഓരോ സൃഷ്ടി നടത്തുമ്പോഴും തീര്‍ത്തും സ്വകാര്യമായെങ്കിലും ഒരാള്‍ ഉള്ളില്‍ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന സ്വപ്നമാണത്. കാലാതിവര്‍ത്തിയായ ഒന്നിനെ സൃഷ്ടിക്കുക എന്നത്. വളരെ ചുരുക്കം പേര്‍ക്ക് മാത്രമേ അത് സാധ്യമാവാറുള്ളൂ. ഡേവ് എഴുതിയത് പോലെ തന്നെ infinite jest എന്ന പുസ്തകം David Foster Wallace നെ അതിജീവിച്ചു കഴിഞ്ഞു ഇതിനോടകം.

David Foster Wallace

വിഷാദരോഗത്താല്‍ വലഞ്ഞു ആത്മഹത്യയില്‍ അഭയം തേടുകയായിരുന്നു അയാള്‍. തുടര്‍ച്ചയായ മൂന്നാം വര്‍ഷവും infinite jest എനിക്ക് വായിച്ചു തീര്‍ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. dave പറഞ്ഞത് പോലെ വളരെ സങ്കീര്‍ണ്ണമായ ഒരു സൃഷ്ടിയായാണ് എനിക്കത് അനുഭവപ്പെട്ടത്. പക്ഷെ അയാള്‍ പലപ്പോഴായി ടെന്നീസിനെ കുറിച്ച് എഴുതിയ ലേഖനങ്ങളുടെ സമാഹാരം ഞാന്‍ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.
കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെ വിംബിള്‍ഡണിന്‍റെ മാരത്തോണ്‍ ഫൈനലില്‍ ഫെഡറര്‍ ദ്യോക്കൊവിചിനോട് തോറ്റതിന് പിന്നാലെ വായിച്ച പുസ്തകം. ഫെഡററിന്റെ കേളീമികവിനെക്കുറിച്ച്, കോര്‍ട്ടില്‍ അയാള്‍ കാണിക്കുന്ന മായാജാലങ്ങളെകുറിച്ച്, നിയര്‍ പെര്‍ഫെക്റ്റ്‌ എന്ന്‍ വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന ഫെഡറര്‍ നിമിഷങ്ങളെക്കുറിച്ച്, അയാള്‍ ഒരു തലമുറയെ തന്നെ എങ്ങനെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നു എന്നും സമകാലീനരില്‍ നിന്നും വേറിട്ട്‌ നില്‍ക്കുന്നു എന്നുമെല്ലാം വാചാലമാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു അതില്‍ ഒരു ലേഖനത്തില്‍ ഡേവിഡ്‌.

റോജർ ഫെഡറർ


2020 സംഭവിച്ചു. ജീവിതത്തിലാദ്യമായി ഒരു മഹാമാരിയില്‍ നാം പകച്ചുനിന്നു. മാസങ്ങളോളം തങ്ങളുടെ മുറികളില്‍ അടച്ചിടപ്പെടാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരായി. കായികമത്സരങ്ങള്‍ നടക്കാതായി. അയാള്‍ ഇപ്പോള്‍ ജീവനോടുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എങ്ങനെയാവും ഇതിനെ നേരിട്ടിട്ടുണ്ടാവുക എന്നറിയില്ല. പക്ഷെ ഒരു കാര്യത്തില്‍ മാത്രം അയാള്‍ക്ക് അഭിമാനം ഉണ്ടാവും എന്നത് തീര്‍ച്ച. ഒന്നാം നമ്പര്‍ സ്ഥാനത്ത് നിന്നും പുറത്തായി വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടും പഴയത് പോലെ കിരീടങ്ങള്‍ നേടാതെയായിട്ടും ഇപ്പോഴും കാണികളുടെ പ്രിയ താരമായി റോജര്‍ തുടരുന്ന കാഴ്ചയില്‍ അയാളിലെ ടെന്നീസ് പ്രേമിയും സവിശേഷമായ ഗദ്യശൈലി സൂക്ഷിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരനും ഒരുപോലെ സന്തോഷിച്ചേനെ.
കരോളിന്റെ സ്വഭാവസവിശേഷതകള്‍ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന സമയം Dave Eggers David Foster Wallace നെ ഓര്‍ത്തിരുന്നോ എന്നറിയില്ല. പക്ഷെ end of tour എന്ന ചിത്രത്തില്‍ ഞാന്‍ കണ്ട ഡേവിഡ്‌ പലപ്പോഴും കരോള്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു. അസാമാന്യമായ പ്രതിഭ കൈമുതലായുണ്ടാവുമ്പോഴും തീര്‍ത്തും ചെറിയ കാര്യങ്ങള്‍ക്കായി യുദ്ധം ചെയ്ത് മറ്റുള്ളവരുടെ കാഴ്ചയില്‍ ചെറുതായി പോയ ഒരാള്‍.
ഒരുതരത്തില്‍ നമ്മളില്‍ പലരും അങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ. അനിശ്ചിതത്വങ്ങള്‍ മാത്രം നിറഞ്ഞൊരു കാലത്തിലും പരസ്പരം മുറിവേല്‍പ്പിക്കുന്നതില്‍ മാത്രം ശ്രദ്ധ ചെലുത്തും വിധം ചെറുതായിപ്പോയ കുറച്ചുപേര്‍.

Maurice Sendak with the Wild Thing

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Goodasangham Social

Close Bitnami banner